Blog

Oliwa z oliwek extra virgin ma w polskich kuchniach dziwny status: uchodzi za produkt zdrowy, a jednocześnie za taki, którego pod żadnym pozorem nie wolno wlać na rozgrzaną patelnię.

Cynamon cejloński i cynamon cassia lądują w tej samej szufladce z przyprawami, choć pochodzą z innych drzew i różnią się składem. Wybór ma znaczenie zwłaszcza wtedy, gdy przyprawa wraca na stół codziennie, a nie tylko w grudniu.

Kurkuma trafia dziś do latte, kapsułek i porannych shotów, a w kuchni indyjskiej od wieków jest po prostu przyprawą do curry. Ta różnica skali decyduje o dawce kurkuminy, o jej wchłanianiu i o tym, komu może zaszkodzić.

Sos sojowy wygląda na półce jak jeden produkt w kilku odcieniach, a kryje dwa osobne systemy nazewnictwa: japoński i chiński

Ryż do sushi to jedyny składnik rolki, którego po fakcie nie da się poprawić. Rybę można wymienić, algi nori dołożyć, a wasabi zetrzeć świeżo, ale ziarno, które rozpadło się w garnku, zostanie mokrą papką

Daktyle trafiają do koszyka jako zdrowa przekąska, a potem lądują w cieście zamiast cukru, w kulkach mocy i w karmelu do naleśników. Ten owoc ma czym nadrabiać: potas, błonnik i polifenole, których w białym cukrze nie znajdziesz

Zielona herbata wybacza mniej błędów niż czarna. Te same liście dają albo napar słodkawy i orzeźwiający, albo cierpki wywar, którego nie sposób dopić

Matcha to sproszkowane liście zielonej herbaty, które pije się w całości, razem z zawiesiną w filiżance. Ta jedna różnica zmienia wszystko: dawkę kofeiny, ilość przeciwutleniaczy, cenę i sposób przygotowania.

Pestki dyni mieszczą w dwóch łyżkach tyle magnezu, cynku i białka roślinnego, ile trudno znaleźć w innym nasionie.

Nasiona chia trafiły do polskich kuchni jako dodatek do jogurtu, a zostały w nich dzięki jednej cesze: po zalaniu płynem zamieniają się w galaretowaty żel.

Orzechy nerkowca leżą na sklepowych półkach zawsze w tej samej postaci: gładkie, w kształcie przecinka, całkowicie pozbawione łupiny.

Masło orzechowe weszło do polskich kuchni jako dodatek do owsianki, a zostało w nich jako codzienna pasta do chleba. Dwa słoiki stojące obok siebie na półce potrafią jednak różnić się wszystkim

Przepis na ciecierzycę wydaje się prosty, dopóki ziarno po dwóch godzinach gotowania nadal chrupie. Cieciorka wybacza mniej niż fasola: za krótkie moczenie, twarda woda albo sól wrzucona na starcie zamienia ją w kulki nie do rozgryzienia

Soczewica czerwona rozpada się w garnku po kwadransie, a czarna beluga po tym samym czasie zostaje jędrna i sprężysta. Różnica nie wynika z jakości ziarna, tylko z tego, czy nasiono zachowało okrywę i czy zostało przepołowione.

Komosa ryżowa weszła do polskich kuchni jako ciekawostka z Andów i została w nich na stałe. Gotuje się szybciej niż większość kasz, nie zawiera glutenu, a porcją białka dorównuje jajku.

Kasza gryczana wychodzi na dwa skrajnie różne sposoby: albo sypka, z orzechowym aromatem, albo zbita w masę przywierającą do garnka.

Płatki owsiane wyglądają na produkt, przy którym nie ma nad czym się zastanawiać. Tymczasem na jednej półce stoją trzy różne wyroby: górskie, zwykłe i błyskawiczne

Siemię lniane to nasiona lnu zwyczajnego, obecne w polskich domach i jako lekarstwo babci, i jako dodatek do owsianki. W młynie w Radzyniu Podlaskim przesypujemy je od dziesięcioleci, a pytania klientów wracają do tych samych trzech: jak je zaparzyć, żeby powstał śluz, ile pić dziennie...

Yerba mate kupuje się z ciekawości, a odstawia po dwóch nieudanych próbach. Napar wychodzi gorzki jak lekarstwo, bombilla zapycha się po trzecim łyku, a obiecane pobudzenie nie przychodzi. Winne są zwykle te same trzy rzeczy: wrzątek, źle usypany susz i yerba dobrana na chybił trafił.

Olej kokosowy podzielił polskie kuchnie na dwa obozy. Jedni sięgają wyłącznie po wersję tłoczoną na zimno, o intensywnym zapachu wiórków. Drudzy wybierają rafinowany, bo nie chcą, żeby schabowy pachniał tropikalnym deserem.

Zakwas żytni żywy to nie pasta z mąki i wody, lecz kolonia mikroorganizmów, która pracuje i oddycha. Nasz pochodzi z Młyna Gospodarczego w Radzyniu Podlaskim i jest hodowany nieprzerwanie od 1982 roku, czyli ma już około 40 lat

Chleb pszenno-żytni na zakwasie to najczęściej pieczony bochenek w polskich domach i zarazem najlepszy wybór dla początkujących. Łączy lekkość pszenicy z głębokim smakiem żyta, a przy tym wybacza więcej błędów niż klasyczny chleb żytni 100%.

Chleb żytni na zakwasie to ciemny, wilgotny bochenek o kwaskowatym aromacie, który gości na polskim stole od pokoleń. W naszym młynie w Radzyniu Podlaskim mielimy żyto od 1948 roku, a rodzinna historia z pieczeniem sięga 1908 r.

Jak zrobić zakwas na chleb, skoro w przepisie są tylko mąka i woda? Cała sztuka kryje się w tych siedmiu dniach, kiedy z papki rozwija się żywa kultura dzikich drożdży i bakterii kwasu mlekowego.