Glukoza (dekstroza) jednowodna kukurydziana - 1 kg

DEKSTROZA JEDNOWODNA KUKURYDZIANA

Forma/postać produktu: PROSZEK
KRYSTALICZNY

Masa netto: 1kg

Kraj pochodzenia: NIEMCY

Producent: CARGILL TM

Glukoza, zwana cukrem gronowym, jest cukrem prostym, który odgrywa
największą rolę w organizmie człowieka. Wszystkie spożyte przez nas
węglowodany, przed wchłonięciem w jelicie cienkim, są rozkładane na
jednocukry (głównie są to glukoza i fruktoza), wraz z krwią z jelit
wędrują do wątroby, z fruktozy wytwarzana jest glukoza i to ona jest
jedynym krążącym w naszej krwi cukrem. Wykorzystywana jest głównie w
procesach energetycznych (z 1 grama glukozy organizm może uzyskać ponad
4 kilokalorie energii), jest niezbędna do utrzymywania ciepłoty ciała,
pracy organów wewnętrznych i mięśni, podczas pracy fizycznej. W związku
z faktem, że komórki mózgu i czerwone krwinki jako jedyne -źródło
energii traktować mogą właśnie glukozę, podczas gdy inne tkanki swoje
potrzeby energetyczne mogą zaspokajać np. związkami lipidowymi,
konieczny jest mechanizm utrzymania stałego stężenia glukozy we krwi.
Regulacja ta zachodzi przy użyciu hormonów wydzielanych przez trzustkj
- insuliny i przeciwnie do niej działającego glukagonu.

Glukoza w stanie wolnym występuje w miodzie, owcach (np. winogrona) i sokach owocowych.

Zapotrzebowanie

Brak jest jednoznacznych ustaleń co do zapotrzebowania na glukozę.
Badania naukowe ujawniły, że dobowe zużycie glukozy przez mózg i
krwinki czerwone wynosi około 180 gramów, natomiast tworzenie glukozy w
procesie glukoneogenezy (z aminokwasów) może dostarczyć około 130
gramów tego związku. Wynika z tego, że minimalną ilością glukozy jaką
musimy spożywać jest 50 g. Przedstawione wyliczenia nie uwzględniają
oczywiście zużycia glukozy przez inne narządy, np. pracujące mięśnie,
ma to znaczenie u osób prowadzących aktywny tryb życia. W ich diecie
węglowodany mogą zapewniać nawet 70% energii, więc automatycznie
spożycie glukozy może być nieporównywalnie większe.

Dodatkowe informacje

Zawartość glukozy w organizmie to ok. 20 g we krwi i ok. 300 g w
glikogenie (mięśniowym i wątrobowym), stanowi to zapas energetyczny
wykorzystywany w przypadku, gdy długo nic nie jemy. Warto podkreślić,
że glikogen wątrobowy może być wykorzystany przez wszystkie tkanki
organizmu, natomiast ten znajdujący się w mięśniach jest tylko do ich
użytku.

Gdy jest za dużo...

Zbyt duże spożycie glukozy powoduje duży wzrost jej stężenia we
krwi, wtedy trzustka dbająca aby to stężenie było stałe, zaczyna
wydzielać insulinę. W tym momencie krążąca glukoza zaczyna przechodzić
do komórek. W pierwszej kolejności są komórki mięśniowe i wątrobowe,
gdzie odkładana jest w postaci zapasowego glikogenu, ale dzieje się tak
tylko wtedy, gdy glikogen został wcześniej zużyty, np. podczas ćwiczeń
fizycznych. Jeżeli jednak zapas jest pełny, to odbiorcami glukozy stają
się komórki tkanki tłuszczowej, w których przekształcona zostaje do
lipidów i zwiększa ilość podskórnego tłuszczu.

Gdy jest za mało...

Zmniejszenie stężenia glukozy we krwi poniżej pewnej granicy
(nazywamy to hipoglikemią) może wystąpić w przypadku przegłodzenia lub
bardzo intensywnej pracy fizycznej.
Objawami takiego stanu mogą być:

• nieprawidłowe spalanie tłuszczów, nadmiar ciał ketonowych (kwasica metaboliczna, ketonowa);
• przyspieszony rozpad białek (zarówno organizmu jaki i dostarczanych w diecie);
• utrata jonów (głównie sodu);
• odwodnienie.

Aby zapewnić stały dowóz glukozy do mózgu, czerwonych krwinek, a
także innych tkanek, rozpoczyna się w takiej sytuacji wykorzystanie
glukozy zgromadzonej w glikogenie, a gdy i ten ulegnie wyczerpaniu
rozpoczyna się proces glukoneogenezy - wytwarzania tego cukru z innych
dostępnych związków (aminokwasów). Jest to bardzo precyzyjny mechanizm
chroniący nasz organizm, a przede wszystkim mózg, przed
"niedożywieniem".