Sklep internetowy: www.bogutynmlyn.pl
Stewia (stevia) - nasiona 50 szt NOWOŚĆ
previous next contents

orkisz

STEWIA

STEWIA

STEVIA REBAUDIANA




Stewia jest rośliną o niewielkich wymaganiach glebowych, najlepiej toleruje gleby lekkie,
przepuszczalne. Niekorzystne jest zalewanie korzeni nadmiarem wody - nie należy jej sadzić w niżej położonych częściach działki, ponadto podłoże powinno zawierać sporo piasku co sprzyja naturalnemu odpływowi nadmiaru wody.
Należy podkreślić, iż uprawa w gruncie nie wymaga specjalnego przygotowania podłoża o ile nie jest to ciężka, gliniasta gleba.
System korzeniowy jest stosunkowo płytki zatem znane są przypadki uprawy w doniczce.
W pierwszym roku uprawy wystarczająca jest doniczka o średnicy około 20 cm, w kolejnym proporcjonalnie większa.



Zbiór nasion – 25.VIII. 2009

Składniki rośliny Stewia
Najważniejszymi składnikami rośliny są glikozydy Stewii, które są słodsze od cukru o 250 do 400 razy. Ich dodatkowym atutem jest fakt, że nie mają kalorii. Całkowicie rozpuszczają się w wodzie, dzięki czemu ekstrakcja tych składników z liści jest łatwa i naturalna. Dwa najistotniejsze glikozydy to Steviozyd i Rebaudiozyd-A, odporne na temperaturę do 200ºC. Te dwa składniki są niezbędne do stworzenia ze Stewii handlowych produktów.
Suszone liście są od 15 do 30 razy słodsze niż liście cukru trzcinowego. Glikozydy steviolu dają słodki smak liściom Stewii. Każdy z dwóch komponentów składających się na słodycz rośliny posiada własne wyjątkowe właściwości.
Steviozyd (stevioside) jest odporniejszy na działanie wysokich temperatur niż Reb A, ale pozostawia odrobinę bardziej gorzki posmak. W preparatach Stewii występują także inne glikozydy, takie jak Rebaudiozyd C (R-C), Dulkozyd A, Rubusoside, Steviolbioside oraz Rebaudiozyd B (R-B).
Reb C również przyczynia się do gorzkiego posmaku, dlatego też Stewia powinna zawierać ponad 90% Reb-A, by zredukować ten smak. Raporty potwierdzają również, że pewne kwasy zredukują posmak Stewii. Kwasy te to kwas cytrynowy, kwas octowy, kwas mlekowy, kwas jabłkowy oraz kwas winowy.
Stewia różni się bardzo od innych słodzików i z pewnością stanowi smaczną alternatywę dla cukru. Ten całkowicie naturalny słodzik zwiększa słodycz żywności i napojów nie zawierając kalorii, co czyni ją zadziwiającą rośliną pośród nas. Choć w wielu krajach jest łatwo dostępna od lat, zwiększone od niedawna zainteresowanie produktami organicznymi inspiruje konsumentów do poszukiwania szerszej dostępności produktów ze Stewii.

Roślina Stewia
Roślina, z której uzyskuje się Stewię to Stevia Rebaudiana Bertoni rosnąca w Ameryce Południowej. Rosnąca głównie w paśmie górskim Amambay oraz w Dolinie Rio Monday, w północno-wschodnim Paragwaju i południowej Brazylii, ta roślina o zielonych liściach jest wykorzystywana od setek lat zarówno jako słodzik jak i do innych celów. Należąca do rodziny Chrysanthemum, roślina ta znana jest pod wieloma nazwami, w tym: yerba dulce, erva doce, honey leaf (liść miodowy), słodki liść, Ka’a-he’e, zuca-ka’a oraz Ka’a-yupe.

Stewia: słodsza od cukru
Należąca do rodzaju Stevia, w którym występuje około 240 gatunków, roślina Stevia Rebaudiana Bertoni jest jedyną uprawianą do celów spożywczych, znaną pod nazwą Stewia. Faktycznie, to liście rośliny są wykorzystywane do słodzenia. W roślinie, a konkretnie w jej liściach, występują dwa składniki, stewiozyd i rebaudiozyd (Reb A), które są ponad 200 razy słodsze od cukru. To właśnie te składniki pozyskuje się do produkcji różnych produktów o nazwach: Stevia, Stewiozyd, Steviana i innych.
Historycznie, Stewii używa się od stuleci. Hiszpanie odkryli w XVIII wieku, że rdzenni Paragwajczycy używali czegoś, co nazywali Ka’a He’e jako słodzika, przekąski oraz w celach leczniczych. Pod koniec XIX wieku Moises S. Bertoni udokumentował jej zastosowanie na podstawie swoich badań nad paragwajskimi ziołami. Do 1908 roku roślina była chętnie uprawiana w swoim naturalnym obszarze występowania, w miarę rozprzestrzeniania się informacji o jej przydatności.



STEWIA

STEWIA

STEVIA REBAUDIANA




Stewia jest rośliną o niewielkich wymaganiach glebowych, najlepiej toleruje gleby lekkie,
przepuszczalne. Niekorzystne jest zalewanie korzeni nadmiarem wody - nie należy jej sadzić w niżej położonych częściach działki, ponadto podłoże powinno zawierać sporo piasku co sprzyja naturalnemu odpływowi nadmiaru wody.
Należy podkreślić, iż uprawa w gruncie nie wymaga specjalnego przygotowania podłoża o ile nie jest to ciężka, gliniasta gleba.
System korzeniowy jest stosunkowo płytki zatem znane są przypadki uprawy w doniczce.
W pierwszym roku uprawy wystarczająca jest doniczka o średnicy około 20 cm, w kolejnym proporcjonalnie większa.



Zbiór nasion – 25.VIII. 2009

Składniki rośliny Stewia
Najważniejszymi składnikami rośliny są glikozydy Stewii, które są słodsze od cukru o 250 do 400 razy. Ich dodatkowym atutem jest fakt, że nie mają kalorii. Całkowicie rozpuszczają się w wodzie, dzięki czemu ekstrakcja tych składników z liści jest łatwa i naturalna. Dwa najistotniejsze glikozydy to Steviozyd i Rebaudiozyd-A, odporne na temperaturę do 200ºC. Te dwa składniki są niezbędne do stworzenia ze Stewii handlowych produktów.
Suszone liście są od 15 do 30 razy słodsze niż liście cukru trzcinowego. Glikozydy steviolu dają słodki smak liściom Stewii. Każdy z dwóch komponentów składających się na słodycz rośliny posiada własne wyjątkowe właściwości.
Steviozyd (stevioside) jest odporniejszy na działanie wysokich temperatur niż Reb A, ale pozostawia odrobinę bardziej gorzki posmak. W preparatach Stewii występują także inne glikozydy, takie jak Rebaudiozyd C (R-C), Dulkozyd A, Rubusoside, Steviolbioside oraz Rebaudiozyd B (R-B).
Reb C również przyczynia się do gorzkiego posmaku, dlatego też Stewia powinna zawierać ponad 90% Reb-A, by zredukować ten smak. Raporty potwierdzają również, że pewne kwasy zredukują posmak Stewii. Kwasy te to kwas cytrynowy, kwas octowy, kwas mlekowy, kwas jabłkowy oraz kwas winowy.
Stewia różni się bardzo od innych słodzików i z pewnością stanowi smaczną alternatywę dla cukru. Ten całkowicie naturalny słodzik zwiększa słodycz żywności i napojów nie zawierając kalorii, co czyni ją zadziwiającą rośliną pośród nas. Choć w wielu krajach jest łatwo dostępna od lat, zwiększone od niedawna zainteresowanie produktami organicznymi inspiruje konsumentów do poszukiwania szerszej dostępności produktów ze Stewii.

Roślina Stewia
Roślina, z której uzyskuje się Stewię to Stevia Rebaudiana Bertoni rosnąca w Ameryce Południowej. Rosnąca głównie w paśmie górskim Amambay oraz w Dolinie Rio Monday, w północno-wschodnim Paragwaju i południowej Brazylii, ta roślina o zielonych liściach jest wykorzystywana od setek lat zarówno jako słodzik jak i do innych celów. Należąca do rodziny Chrysanthemum, roślina ta znana jest pod wieloma nazwami, w tym: yerba dulce, erva doce, honey leaf (liść miodowy), słodki liść, Ka’a-he’e, zuca-ka’a oraz Ka’a-yupe.

Stewia: słodsza od cukru
Należąca do rodzaju Stevia, w którym występuje około 240 gatunków, roślina Stevia Rebaudiana Bertoni jest jedyną uprawianą do celów spożywczych, znaną pod nazwą Stewia. Faktycznie, to liście rośliny są wykorzystywane do słodzenia. W roślinie, a konkretnie w jej liściach, występują dwa składniki, stewiozyd i rebaudiozyd (Reb A), które są ponad 200 razy słodsze od cukru. To właśnie te składniki pozyskuje się do produkcji różnych produktów o nazwach: Stevia, Stewiozyd, Steviana i innych.
Historycznie, Stewii używa się od stuleci. Hiszpanie odkryli w XVIII wieku, że rdzenni Paragwajczycy używali czegoś, co nazywali Ka’a He’e jako słodzika, przekąski oraz w celach leczniczych. Pod koniec XIX wieku Moises S. Bertoni udokumentował jej zastosowanie na podstawie swoich badań nad paragwajskimi ziołami. Do 1908 roku roślina była chętnie uprawiana w swoim naturalnym obszarze występowania, w miarę rozprzestrzeniania się informacji o jej przydatności.


previous next contents

Valid HTML 4.0!